Ήμουν ερωτευμένη, πολύ ερωτευμένη. Αγαπιόμασταν με πάθος οπότε πάνω στο
πάθος μας αυτό δεν χρησιμοποιήσαμε προφυλακτικό. Του είπα ότι περιμένω
περίοδο σε δύο μέρες, αλλά προχωρήσαμε. Μετά από 3 εβδομάδες το χέρι μου
κρατούσα ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Έπαθα σοκ.
Αφού λοιπόν το συνειδητοποίησα, αποφάσισα να το κρατήσω. Είδα κατευθείαν έναν άλλον άνθρωπο, έναν νευρικό και τύραννο που ήθελε να ρίξω το παιδί με κάθε τρόπο, λέγοντάς μου ότι δεν ήταν έτοιμος να γίνει πατέρας. Του είπα τότε γιατί συμφώνησε ότι ήθελε να το προχωρήσουμε εκείνο το βράδυ, και μου είπε ότι το ήθελα κι εγώ γι’αυτό. Όμως εγώ ήμουν έτοιμη να πληρώσω το «λάθος» μας και να αναλάβω τις ευθύνες μου. Αλλά εκείνος δεν ήθελε να ακούσει με τίποτα.
Οι επόμενοι 2 μήνες μέσα στο σπίτι με τους γονείς μου, που με κοιτούσαν λες και έκανα κανένα έγκλημα, ήταν φρικτές. Με έκρυβαν λες και είχαν σκατά μέσα στο σπίτι. Η μοναδική στήριξη του ήταν να με παίρνει που και που κανένα τηλέφωνο να δει τι κάνω. Ώσπου μια μέρα με πήρε τηλέφωνο να μου ζητήσει να πάω να μείνω μαζί του αλλά χωρίς συναισθηματικούς δεσμούς μόνο φιλικά!
Πώς μπορείς να βλέπεις κάποιον φιλικά, που πριν κάποιους μήνες κάνατε έρωτα και υποσχεθήκατε αιώνια αγάπη. Δεν μπορείς να μεγαλώνεις με κάποιον ένα παιδί φιλικά. Προσπαθούσε να με κάνει να πάρω εγώ μόνη μου την απόφαση να το ρίξω, χωρίς να φαίνεται εκείνος ο κακός. Σαν να έλεγε: «Eγώ δεν της είπα να το ρίξει, αλλά να το μεγαλώσουμε μαζί σαν δυο φίλοι»
Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα την επιλογή της έκτρωσης. Στα 2 πρώτα ραντεβού δεν πήγα. Περίμενα μπας και αλλάξει γνώμη, αλλά τελικά τίποτα. Στο 3ο ραντεβού βρισκόμουν στην κλινική. Κοιτούσα με μανία το ρολόι να περάσει η ώρα να τελειώνω. Πήγα με πολύ μίσος και θυμό μέσα μου για κείνον και όχι για το μωρό. Ήρθε ο γυναικολόγος και μου είπε να περάσω μέσα. Όλα ήταν έτοιμα εκτός από μένα που είχα ρίξει όλο το βάρος σε εκείνον. Ζήτησα να πάω για λίγο στην τουαλέτα και εκεί κάθησα και κοιτούσα την κοιλιά μου κλαίγοντας. Είπα στο μωρό μου συγνώμη, συγνώμη που επέλεξα έναν τέτοιο άνθρωπο για πατέρα.
Ακόμη θυμάμαι την μυρωδιά από το φάρμακο της νάρκωσης σε όλο μου το σώμα…Από εκείνη την μέρα και για δύο χρόνια έκλαιγα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ξενυχτούσα στον υπολογιστή και το πρωί πού όρεξη για δουλειά. Μέχρι που μια μέρα με απέλυσαν. Έτσι έχασα και την μόνη διέξοδό μου να φεύγω από το σπίτι.
Μισούσα τα πάντα, τους γονείς μου, το φως του ήλιου που δε ήθελα να βλέπω και γενικά κλείστηκα στον εαυτό μου. Επισκέφτηκα ψυχολόγους και πνευματικούς, εξομολογήθηκα, είπα τον πόνο μου και περίμενα μία λύτρωση που ποτέ δεν ερχόταν. Πήγαινα στις γραμμές του τρένου και ήθελα να πέσω, να περάσει από πάνω μου και να με πατήσει…αλλά ποτέ δε το έκανα, πάντα περίμενα το επόμενο και ξανά το επόμενο.
Έβλεπα το παιδί μου, το παιδί που του αφαίρεσα την ζωή στον ύπνο μου, με την μορφή αγοριού και φοβόμουν, ντρεπόμουν. Θέλω να το πάρω αγκαλιά αλλά δε μπορώ, σκέφτομαι το κακό που του έκανα.
Εκείνος το μετάνιωσε, μου ζήτησε να τα ξαναβρούμε αλλά πως θα μπορούσα!! Πώς θα μπορούσα να είμαι με έναν άνθρωπο που μου έκανε τέτοιο κακό..
Τον είδα τυχαία κάποια Χριστούγεννα σε κάποιο εμπορικό κέντρο. Κρατούσε τα παιδιά του από το χέρι. Για το δικό μας το παιδί δε μπόρεσε να γίνει πατέρας, έγινε όμως για τα παιδιά κάποιας άλλης.
Είμαι κατά της έκτρωσης αλλά σέβομαι και τις επιλογές των άλλων ανθρώπων. Εσύ λοιπόν ρώτησες το παιδί σου αν ήθελε να ζήσει; Γιατί εγώ το σκότωσα χωρίς να το ρωτήσω.. Τις επιλογές μας τις πληρώνουν τα παιδιά μας. Γι’αυτό μην βιαστείς να με κρίνεις…Στο ίδιο καζάνι βράζουμε
Έρρικα
Αφού λοιπόν το συνειδητοποίησα, αποφάσισα να το κρατήσω. Είδα κατευθείαν έναν άλλον άνθρωπο, έναν νευρικό και τύραννο που ήθελε να ρίξω το παιδί με κάθε τρόπο, λέγοντάς μου ότι δεν ήταν έτοιμος να γίνει πατέρας. Του είπα τότε γιατί συμφώνησε ότι ήθελε να το προχωρήσουμε εκείνο το βράδυ, και μου είπε ότι το ήθελα κι εγώ γι’αυτό. Όμως εγώ ήμουν έτοιμη να πληρώσω το «λάθος» μας και να αναλάβω τις ευθύνες μου. Αλλά εκείνος δεν ήθελε να ακούσει με τίποτα.
Οι επόμενοι 2 μήνες μέσα στο σπίτι με τους γονείς μου, που με κοιτούσαν λες και έκανα κανένα έγκλημα, ήταν φρικτές. Με έκρυβαν λες και είχαν σκατά μέσα στο σπίτι. Η μοναδική στήριξη του ήταν να με παίρνει που και που κανένα τηλέφωνο να δει τι κάνω. Ώσπου μια μέρα με πήρε τηλέφωνο να μου ζητήσει να πάω να μείνω μαζί του αλλά χωρίς συναισθηματικούς δεσμούς μόνο φιλικά!
Πώς μπορείς να βλέπεις κάποιον φιλικά, που πριν κάποιους μήνες κάνατε έρωτα και υποσχεθήκατε αιώνια αγάπη. Δεν μπορείς να μεγαλώνεις με κάποιον ένα παιδί φιλικά. Προσπαθούσε να με κάνει να πάρω εγώ μόνη μου την απόφαση να το ρίξω, χωρίς να φαίνεται εκείνος ο κακός. Σαν να έλεγε: «Eγώ δεν της είπα να το ρίξει, αλλά να το μεγαλώσουμε μαζί σαν δυο φίλοι»
Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα την επιλογή της έκτρωσης. Στα 2 πρώτα ραντεβού δεν πήγα. Περίμενα μπας και αλλάξει γνώμη, αλλά τελικά τίποτα. Στο 3ο ραντεβού βρισκόμουν στην κλινική. Κοιτούσα με μανία το ρολόι να περάσει η ώρα να τελειώνω. Πήγα με πολύ μίσος και θυμό μέσα μου για κείνον και όχι για το μωρό. Ήρθε ο γυναικολόγος και μου είπε να περάσω μέσα. Όλα ήταν έτοιμα εκτός από μένα που είχα ρίξει όλο το βάρος σε εκείνον. Ζήτησα να πάω για λίγο στην τουαλέτα και εκεί κάθησα και κοιτούσα την κοιλιά μου κλαίγοντας. Είπα στο μωρό μου συγνώμη, συγνώμη που επέλεξα έναν τέτοιο άνθρωπο για πατέρα.
Ακόμη θυμάμαι την μυρωδιά από το φάρμακο της νάρκωσης σε όλο μου το σώμα…Από εκείνη την μέρα και για δύο χρόνια έκλαιγα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ξενυχτούσα στον υπολογιστή και το πρωί πού όρεξη για δουλειά. Μέχρι που μια μέρα με απέλυσαν. Έτσι έχασα και την μόνη διέξοδό μου να φεύγω από το σπίτι.
Μισούσα τα πάντα, τους γονείς μου, το φως του ήλιου που δε ήθελα να βλέπω και γενικά κλείστηκα στον εαυτό μου. Επισκέφτηκα ψυχολόγους και πνευματικούς, εξομολογήθηκα, είπα τον πόνο μου και περίμενα μία λύτρωση που ποτέ δεν ερχόταν. Πήγαινα στις γραμμές του τρένου και ήθελα να πέσω, να περάσει από πάνω μου και να με πατήσει…αλλά ποτέ δε το έκανα, πάντα περίμενα το επόμενο και ξανά το επόμενο.
Έβλεπα το παιδί μου, το παιδί που του αφαίρεσα την ζωή στον ύπνο μου, με την μορφή αγοριού και φοβόμουν, ντρεπόμουν. Θέλω να το πάρω αγκαλιά αλλά δε μπορώ, σκέφτομαι το κακό που του έκανα.
Εκείνος το μετάνιωσε, μου ζήτησε να τα ξαναβρούμε αλλά πως θα μπορούσα!! Πώς θα μπορούσα να είμαι με έναν άνθρωπο που μου έκανε τέτοιο κακό..
Τον είδα τυχαία κάποια Χριστούγεννα σε κάποιο εμπορικό κέντρο. Κρατούσε τα παιδιά του από το χέρι. Για το δικό μας το παιδί δε μπόρεσε να γίνει πατέρας, έγινε όμως για τα παιδιά κάποιας άλλης.
Είμαι κατά της έκτρωσης αλλά σέβομαι και τις επιλογές των άλλων ανθρώπων. Εσύ λοιπόν ρώτησες το παιδί σου αν ήθελε να ζήσει; Γιατί εγώ το σκότωσα χωρίς να το ρωτήσω.. Τις επιλογές μας τις πληρώνουν τα παιδιά μας. Γι’αυτό μην βιαστείς να με κρίνεις…Στο ίδιο καζάνι βράζουμε
Έρρικα
loading...