Αναμονή μιας απόφασης, ενός αποτελέσματος, μιας απάντησης.
Αναμονή για μια στιγμή που περιμένεις όσο τίποτα κι όμως εκείνη δε λέει
να έρθει. Λες και σε παίζει το Σύμπαν κομπολόι στα δάχτυλά του.
Το ξέρεις ότι το κάνει αλλά δεν μπορείς να το αλλάξεις. Όσο κι αν θες ο χρόνος δε γυρνά πιο γρήγορα.
Τα πόδια σου κόβονται, οι παλμοί σου αυξάνονται, ζεσταίνεσαι, κρυώνεις
και ο νους σου καρφώνεται εκεί από όπου περιμένεις την απάντηση.
Και τα μάτια σου το ίδιο.
Μια πόρτα, ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, δυο μάτια που καρφώνονται πάνω σου.
Αυτά περιμένεις κι όμως εκείνα μένουν βουβά, αδρανή, άφαντα.
Και σε σκοτώνει η αναμονή. Κάνει το μυαλό σου να καλπάζει ανελέητα, να στήνει σενάρια, να τα υλοποιεί και να σε απελπίζει.
Η αναμονή είναι άτιμο πράγμα. Κι ο χρόνος το ίδιο. Και το ανελέητο
σύμπαν επίσης. Λες και συμμάχησαν για να περιμένεις. Και να περιμένεις…
Να ήξερες μόνο για πόσο. Να ήξερες πως γινόταν να πατήσεις ένα κουμπί κι
όλα όσα περιμένεις, θετικά, αρνητικά, στενόχωρα και χαρμόσυνα, να
έφταναν σε σένα. Κι ό,τι είναι να γίνει ας γίνει επιτέλους.
Θα το δεχτείς και θα συμμορφωθείς με όσα φέρει.
Θα συμβιβαστείς, θα συνεχίσεις.
Μόνο αυτή η απέραντη, ανελέητη αδράνεια της αναμονής να σταματήσει. Σε
σκοτώνει η αναμονή. Παίζει με το μυαλό σου, δοκιμάζει τις αντοχές σου.
Σου γεννά σκέψεις, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Καταφέρνει και σε κυριεύει,
σε κάνει ό,τι θέλει. Σε δένει χειροπόδαρα και διασκεδάζει με την
ανημπόρια σου.
Θες να κλάψεις, να ξεσπάσεις, να φωνάξεις. Να της ουρλιάξεις κατάμουτρα “Τελείωνε πια”.
Και την ίδια στιγμή να πέσεις στα γόνατα να την παρακαλέσεις να σε
λυπηθεί. Να σε συμπονέσει και να σου φέρει την απάντηση που περιμένεις.
Γιατί δεν αντέχεις άλλο. Το μισείς όλο αυτό. Να τελειώνεις, αυτό θέλεις.
Τρέλα η αναμονή που σε βγάζει από τα όρια του εαυτού σου. Σε κάνει άλλο από αυτό που είσαι και σε παίζει.
Μόνο που όσο και να θέλεις δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πιόνι στο
παιχνίδι της ζωής οφείλεις να περιμένεις τη σειρά σου. Όταν έρθει η ώρα
να σε κινήσουν, τότε θα μάθεις. Νωρίτερα όχι. Κι ας χτυπιέσαι.
Στην αναμονή οφείλεις να συμβιβάζεσαι. Να περιμένεις και να εύχεσαι να
πέσεις στα μαλακά. Να εύχεσαι να γνωρίσεις περισσότερα ναι από όχι,
περισσότερα γέλια από κλάματα.
Ό,τι και να έρθει πάντως, θα χρειαστεί το χρόνο του.
Κι όσο κι αν σε τρελαίνει και μόνο η ιδέα του χρόνου αναμονής, οφείλεις
να του τον δώσεις. Και θα το κάνεις γιατί δε γίνεται αλλιώς.
Γιατί δε στον ζητάει. Τον απαιτεί…
loading...
Δημοσίευση σχολίου
Δεν διμοσιεύονται σχόλια υβριστικού περιεχομένου. Την αποκλειστική ευθύνη για τα σχόλια την έχουν οι σχολιαστές.